Shabake_yari
یک پرسش از مسئولین بهزیستی
تاریخ انتشار: 9 آگوست ماه 20 

چندی است درباره کودکان کار با سخنرانی هایی از طرف مسئولین سازمان بهزیستی مواجه هستیم که سعی دارند خانواده این کودکان را حریص و دندان گرد و متمول معرفی کنند که به لحاظ دارایی حتی دارای ویلا و ماشین آنچنانی هستند.

تشکل های غیر دولتی عضو شبکه یاری کودکان کار ضمن ابراز شگفتی از این بیانات، این پرسش را مطرح می کنند که آیا این مثال‌ها بر اساس قاعده هاست یا یک یا چند مورد استثنا مبنای این گفته هاست؟

آیا هزاران کودکی که اعضای شبکه با آنها و خانواده هایشان سالیان متمادی در ارتباط هستند و اغلب آنها به دلیل فقر، از کار افتادگی والدین، بی سرپرستی و اعتیاد، نان آور خانواده بوده و گاه به همین دلیل حتی مدرسه و تحصیل را ترک می کنند و در خانه هایی که خانه نیست در خانواده هایی که خانواده نیست با امکاناتی که امکانات نیست، دوران کودکی شان دود می شود، در آمارهای شما به شمار نیامده اند؟

چگونه ممکن است این سخن درباره اکثریت کودکان کار صادق باشد، در حالی که اکنون با شیوع بیماری کرونا درآمد روزانه این کودکان تا به حدی نازل گردیده که برخی از آنها به سمت کارهای پردرآمدتر و پرخطرتر نظیر زباله گردی رو آورده اند. کاری که اگر چه از کار در خیابان پردرآمدتر است اما با ارقام نجومی مورد اشاره رئیس بهزیستی تهران، هنوز فاصله زیادی دارد.

گفتن این سخنان نشان از رفع تکلیف و سلب مسئولیت از خود دارد، حال آنکه حتی کودکی دارای پدر و مادر متمول نیز باشد، وادار شدنش به کار، مصداق سلب حقوق وی بوده و وظیفه مسئولین، حمایت از این کودکان و پیشگیری از تداوم کار آنان با شیوه های صحیح و خانواده محور (نه روش های ناکارآمد مانند جمع آوری) است.

در پایان پیشنهاد می گردد با مسئولین سازمان بهزیستی، جهت تبادل اطلاعات بیشتر و همفکری برای حل مساله به جای پاک کردن صورت مساله در اولین فرصت مناسب با انجمن های شبکه یاری جلسات حضوری برگزار گردد.