khabar.89.7.7
الگویی نو در کمک رسانی های انسان دوستانه
تاریخ انتشار: ۱۷ اردیبهشت ماه ۹۳ 

الگویی نو در کمک رسانی های انسان دوستانه

(براساس تجارب زلزله قیر و کارزین فارس درسال ۵۱ تا زلزله ارسباران آذربایجان شرقی در سال ۹۱ )

خلاصه این مقاله در نشریه انجمن دانش آموختگان دانشگاه شیراز، شماره۶، دوره هفتم، پاییز ۱۳۹۲ منتشر شده است.

محمد ایران منش، استاد مدعو دانشگاه تهران و پژوهشگر مستقل مدیریت بحران

نگاهی به پیامدهای حوادث گذشته از جمله زلزله، این واقعیات را نشان می دهد: همه سامان های زندگی و از جمله سامان اقتصادی بهم می ریزد؛ بیکاری گذشته تشدید می شود؛ معمولا بعد از اینگونه حوادث، برخی مردم بویژه کسانی که توان مالی دارند از جمله فعالان اقتصادی، از منطقه مهاجرت می کنند؛ تمایل سرمایه گذاران خارج منطقه به سرمایه گذاری در منطقه حادثه دیده کم می شود؛ کمک های دولتی و مردمی به پایان می رسد و مردم آسیب دیده باید روی پای خودشان بایستند.متاسفانه طبق یک سنت اشتباه، چه نیروهای مردمی و چه مسئولان، بطور احساسی و واکنشی، حداکثر توجه و توان را بر رفع مسائل روزمره خوراک و پوشاک و سایر نیازهایی چون مسکن می گذارند و نگاهی کمک دهنده- کمک گیرنده به آسیب دیدگان دارند و از توانمندسازی آنان، سخت غفلت می ورزند. در واقع نگاه توانمندسازی در مدیریت بحران ایرانی بسیار ضعیف و نگاه دهش و بخشش که در نهایت موجب انفعال آسیب دیدگان می شود، بسیار پر رنگ است.نگارنده که سابقه حضور در بازسازی صنایع خرمشهر، کمک رسانی و تحقیق در زلزله های رودبار، بم و ارسباران آذربایجان داشته، در نهایت دریافته که خانه ها ساخته می شوند، خوراک و پوشاک و لوازم زندگی معمولا فراهم می گردند، ولی آنچه بر جای می ماند بیکاری شدید است! پس باید از همان ابتدا در سبد کمک رسانی ها، حمایت از درآمدزایی و اشتغالزایی را تا حد امکان منظور داریم؛ چیزی که متاسفانه مورد بی توجهی و کم توجهی قرار می گیرد.

 

برای مطالعه این مقاله لطفا دانلود بفرمایید:

komak resani-download