logo
بخشی از سخنرانی دکتر فاطمه قاسم زاده روان شناس کودک و رییس هیئت‌ مدیره شبکه یاری کودکان کار
تاریخ انتشار: 5 آگوست ماه 19 

بخشی از سخنرانی دکتر فاطمه قاسم زاده روان شناس کودک و رییس هیئت‌ مدیره شبکه یاری کودکان کار
⬅️ در پنل روانشناسی و مددکاری اجتماعی همایش سیل سراسری ایران

از مفهوم بحران و آشفتگی‌هایی که در پی آن به وجود می‌آید به این نتیجه میرسیم که علاوه بر اقدامات اولیه مانند سر پناه، غذا، بهداشت… ما نیازمند به مداخلات روانشناختی نیز هستیم.
مشکلات روانشناختی پیرو استرس زیادی که در شرایط بحرانی به وجود می‌آید عبارتند از: اضطراب، افسردگی، خشونت…
که این مشکلات با توجه به ویژگی های فردی هر شخص به طور متفاوتی به وجود می آید.
اما سوال این است که آیا سازمان های غیردولتی هم میتوانند در زمان بحران مداخلاتی در حوزه های روانشناسی داشته باشند یا خیر؟
بله اما در شرایطی که این نهاد مردمی نیروی متخصص در این زمینه داشته باشد میتوان در این حوزه ها مداخله داشته باشد البته شرایط بعدی نیز که باید دارا باشد این است که بتواند سریع اقدام کند و به منطقه‌ی آسیب دیده دسترسی داشته باشند تا این شرایط حاد نشود.
درست است که سازمان‌های دولتی مداخله کننده‌های اصلی هستند و این بخشی از وظایف آنهاست اما نهادهای مردمی که تخصص دارند و سریعا به منطقه دسترسی دارند میتوانند مداخله داشته باشند که چه بسا نهادهای مردمی که بخشی از مردم هستند اما به صورت سازمان یافته بتوانند بهتر مداخله کنند.
حالا به چه صورت؟ در تمام جوامع کودکان محوریت هستند و میتوان با شروع کار با کودکان بقیه اعضای خانواده را دور خودمان نگه داریم و کارهای درمانی انجام دهیم.
ما هنوز با خانواده هایی مواجه هستیم که بحث مشاوره را خوب نمیدانند و تمایلی به استفاده از آنرا ندارند.
میتوانیم کودکان را دور خودمان نگه داریم و با انجام دادن برنامه های گروهی کار درمان را انجام دهیم.
مسئله بعدی روش درمانی است که از آن استفاده میکنیم. ما در روانشناسی مکتبی داریم به اسم مکتب انسان‌گرایی که این مکتب معیارهایی دارد که بسیار مناسب شرایط بحران است.
معیار اول آن احترام به مراجعه کننده است احترام به کرامت انسانی فرد که اگر شخص در این مرحله دچار اختلالی شده مثل افسردگی درمان میشود و کرامت انسانی فرد از بین نمیرود مثل شخصی که عضوی از بدن او دچار آسیب شده که بعد مراقبت درمان میشود.

معیار دوم توجه به نکات مثبت فرد است. ما در اول مشاوره خود از شخص مراجعه کننده نمیپرسیم که مشکلت چیست؟ ما بالاخره به مشکلات شخص میرسیم، اما مهم این است که بر نکات مثبت شخص تکیه کنیم .
فعالیت ها بهتر است به صورت گروهی باشد به این صورت که ما افرادی را که مسائل و مشکلات مشابه دارند در گروه‌های مشترک قرار بدهیم تا فعالیت را به صورت گروهی داشته باشند.
اینکه شخص ببیند فقط خودش این مشکل را ندارد و از نزدیک لمس کند با شنیدن متفاوت است، و در مواردی هم که شخص به صورت فردی همکاری نمیکند در فعالیت های گروهی بیشتر همکاری میکند و نتیجه دلخواه حاصل می شود.
و اینکه ما از خود شخص برای حل مشکلش کمک بگیریم به این صورت نباشد که مشاور یا روانشناس کار هایی را بگوید و مراجعه کننده انجام دهد، این روش درستی نیست بلکه روش صحیح به صورت تعاملی می‌باشد.

photo_2019-08-05_11-10-50