logo
طرح جمع آوری #کودکان_کار از سطح شهر
تاریخ انتشار: 22 جولای ماه 19 

طرح جمع آوری #کودکان_کار از سطح شهر:

برای رانندگانی که خودروشان دقایقی پشت چراغ قرمز منتظر میمانَد تا چراغ سبز شود و حرکت کنند، دیدن کودکان کار با تی‌های کوچک و بطری‌های شیشه‌شور که تا ماشین تازه از کارواش یا از پارکینگ درامده اشان نه به قصد تمیز کردن بلکه فقط به قصد این که راننده مبلغی زودتر پرداخت کند تا ماشین تمیزش کثیف نشود یا حداقل کثیف تر از این نشود، چه میزان به راننده اضطراب و دلهره و حتی عصبانیت و گاها فحاشی و … منجر می شود. بگذریم که راننده‌هایی حاضر بودن حرص بخورند و فحش های رکیک بشنوند و حتی بقیه شیشه ها توسط کودک با پاشیدن مابقی مایع شیشه شوی کثیف شود ولی مبلغی را نپردازند.
سر کلاس دانشگاه، همکلاسی از مافیایی گفت که از این کودکان درامدزا، تجارت می کنند
و بعد کودکان دستفروش کوچولویی که تا نیمه شب باز رانندگان نگرانند تا خدایی نکرده با آنها تصادف نکنند و نیمه شب فاجعه نیافرینند.
این ها درد است یا به زبان دیگر آسیب، آسیبی که هر کس از نگاه خود به ان می پردازد، نگاهی که فعالان حقوق کودک هم می‌بینند و گونه ای دیگر حرص می‌خورند، نگاهی که مسئولین شاید این گونه نگاه کرده‌اند که باید از نظر محو شوند، آسیبی که سالها بعد همچنان باید تاوان، برخورد مناسب نداشتن و نداشتن ارائه راه حلی منطقی و کارامد را همه بپردازبم.
در این میان ارگانهای دولتی، بدون هیچ گونه مطالعه نظرسنجی و تحقیقی کارشناسانه ابتدایی ترین، در واقع دم دست‌ترین گزینه را برای پاک کردن مسئله نه کاهش آسیب
نه رسیدگی جامع به مسئله تاکید می کنم صرفا برای پاک کردن مسئله، طرح می دهند: #طرح_جمع‌آوری_کودکان_کار

این چند کلمه شما را به یاد ” #بازیافت” نمی اندازد؟
جمع آوری کودکان، دپو کردن آنها در مراکزی مانند یاسر و بعد تفکیک مهاجرین بدون مدرک شناسایی دیپورت یا همان رد مرز می شوند
کودکان با مدرک شناسایی پس از گرفتن تعهد به والدین پس داده می شوند
و این وسط کودکانی بی‌هویت و بدون سرپرست بلاتکلیف حالا بمانند تا صبح دولت‌شان بدمد
نگاهی ابزاری نه انسانی، نه اعتقادی، و نه …
صرفا نگاهی ابزاری
در این میان سازمانهای مردم نهاد فعال در زمینه احیای حقوق کودک تمام تلاش خود را می کنند تا مضرات این طرح را به بنیان گذارانش نشان دهند، نزدیک به ربع قرن است که انجمن‌های مردمی، داوطلبانه وارد عمل شده اند تا با حداقل امکانات موجود حداکثر خدمات را موازی با کمبود های ارگانها، نهادها و سازمانهای دولتی در اختیار کودکان کار و خیابان قرار دهند، طوری که شاید این نهادهای مردمی جا ماندند از تحقیق و تفحص و ارائه راه‌حل، چون مگر چقدر می توان با یک دست هندوانه برداشت دست دیگر جامعه که حاکمیت است وقتی کمک نمی کند در حمل این بار سنگین، نهادهای مردمی دیگر رمقی برایشان نمی ماند چقدر این فتخ پاره ناف جامعه را بدوزند و باز از کوچه دیگری بخیه‌اش در نرود و شکافته نشود،
واقعا چرا کودکان باید قربانی این طلاق حقوقی مردم و حاکمیت شوند؟!
مافیایی اگر هست که شاید حداقل را شامل شود چرا دستگیر نمی شوند؟
چرا بعد از اجرا شدن طرح، حالا عده‌ای تصمیم گرفتند تا فکر کنند به طرح جامع توسعه محلی؟ حالا در این وانفسا می‌خواهند چه چیز را تغییر دهند؟!
اصلا چه طرحی تاکنون ارائه شده که پاسخگو بوده و راندمان درستی از آن مشاهده شده؟!
در این اوضاعی که حتی یک امار مشابه هیچ ارگان دولتی و غیر دولتی نمی‌توانند از نرخ کودکان کار و خیابان ارائه دهند، چه برنامه‌ریزی درستی می توان دید؟!
اقای نماینده مجلس هنوز نمیدانی درد این بچه ها خوردن چلوکباب نیست این ها هزار درد و آرزوی بی درمان دارند؟
پس فقط لطفا شما دوغت را بنوش و آروغ مهارت حل مسئله نزن
بگذار ما به درد خود بسازیم و بسازیم حداقل کاری را که از دستمان بر می‌آید
همین…

✍️شیرین حیدری
کارشناس علوم اجتماعی/پژوهشگری
کارشناس مددکاری حرفه ای/کودک