arm-Copy
یکی از راه‌های دستیابی به فقرزدایی، شناخت ریشه‌های فقر بوده و یکی از ریشه‌های فقر در جهان، تبعیض جنسیتی است
تاریخ انتشار: 21 اکتبر ماه 18 

​یکی از راه‌های دستیابی به فقرزدایی، شناخت ریشه‌های فقر بوده و یکی از ریشه‌های فقر در جهان، تبعیض جنسیتی است. مواجهه زنان با موانعی که حاصلی جز محرومیت برای زنان و جامعه و اقتصاد آنان ندارد به این دلیل یکی از ریشه‌های فقر دانسته می‌شود که نقش مولد زنان در اقتصاد جوامع کاملاً شناخته شده است. اگرچه فقر یک مقوله فراگیر است، اما زنان به دلیل تبعیض رایج همواره بیشتر از مردان در معرض فقر هستند. در برخی جوامع، زنان آخرین کسانی هستند که سر میز غذا می‌نشینند، کمتر از سایر اعضای خانواده دسترسی به خدمات درمانی دارند، درگیر فعالیت‌هایی هستند که زمان‌بر‌ بوده و کمتر منجر به تولید مالی می‌شود، دسترسی به امکانات تحصیلی نداشته و امکان کمتری برای راه‌اندازی شغل و تجارت برای خود دارند. زنان در بسیاری از جوامع همچنان نقشی در تصمیم‌گیری‌های خرد و کلان ندارند و این به معنای اقتصاد منهای زنان است. از این‌رو، در برنامه عمل پکن+۲۰ که در سال ۱۹۹۵ به امضای ۱۸۹ کشور عضو رسید، بر نقش و جایگاه زنان تصریح شده و این موضوع اولین بند از میان بندهای ۱۲ گانه این بیانیه است. طبق این بیانیه دولت‌ها توافق کرده‌اند که سیاست‌گذاری‌های اقتصادی را به نفع مشارکت بیشتر زنان تغییر داده و دسترسی زنان به منابع حقوقی و مالی را بهبود بخشند. همچنین، دولت‌ها موظف‌اند برای شناسایی مکانیسم‌های بازدارنده مشارکت اقتصادی زنان، برای بررسی‌های پژوهشی و میدانی اقدام و سرمایه‌گذاری کنند. وظیفه تمامی دولت‌ها و جوامع این است که برابری اجتماعی – اقتصادی را مورد توجه قرار دهند و امکان مشارکت تمامی افراد فقیر را فراهم سازند تا بتوانند به خود، خانواده و جامعه‌شان برای ایجاد آینده‌ای پایدار و برابر برای همه کمک کنند. براساس قوانين کلی می‌توان فقر را ناتوانی در آزادانه عمل کردن تعریف کرد. که در اکثر مواقع به علت کمبود منابع مالی و يا فرصت برای به‌دست آوردن آن منابع مالی است. بنا به اين تعريف، کسی که دو نوبت کار می‌کند تا بتواند هزينه مواد غذايی و اجاره خود را پرداخت کند و کسی که به دليل دستمزد پايين گرسنه می‌ماند هر دو از نظر توصيفی‌ فقير محسوب می‌‌شوند و آن هم به دليل عدم توانايی در انجام آزادانه کارهای مورد نظر ‌است. با اين وجود که هر دو گروه افراد تعريف شده در بالا فقير محسوب می‌‌شوند، اما گروه دوم که در وضعيت بدتری هستند در اصطلاح «فقر مطلق» به سر می‌‌برند و افراد اين دسته از تهيه نيازهای اساسی خود مانند غذا، پوشاک، مسکن و غيره ناتوانند. حضرت علی (ع) می‌فرمایند: «همانا خدای سبحان روزی فقرا را در اموال سرمایه داران قرار داده است، پس فقیری گرسنه نمی ماند جز به کامیابی توانگران و خداوند از آنان درباره گرسنگی گرسنگان خواهد پرسید».

 راه‌های مبارزه با فقر: حذف سیستم‌هایی که در جامعه باعث نابرابری می‌شوند، مثل سیستم سرمایه‌داری؛ و برخورد و مجازات متخلفان اقتصادی هر دو مورد از وظایف دولت‌ها است. از دیگر راه‌های مبارزه با فقر این است که افرادی که منابع مالی بيشتری در اختيار دارند به افراد نيازمند کمک کنند. اين راه حل «مسير رفاه/خيريه» می‌‌تواند از نظر اجرا پيچيده به نظر بيايد اما در کاهش اثرات فقر در کم‌ترين زمان موثر خواهد بود. وجود سازمان‌های حمايت از فقرا و ارائه خدمات بهداشتی، مسکن و يا يارانه مواد غذايی راه‌حل معقولی برای حل مشکل فقر نيست، اما اين تلاش‌ها می‌تواند بسياری از نيازهای اين دسته از افراد را رفع کند.

ارائه خدمات از سوی سازمان‌ها در حمایت از فقرا مانند خدمات بهداشتی، مسکن و یا یارانه مواد غذایی راه حلی کافی برای ریشه کن کردن فقر نیست زیرا این مشکل باید بصورت ریشه‌ای برطرف شود اما این تلاش‌ها می‌تواند بسیاری از نیازهای این دسته از افراد را رفع کند و در معیشت آنها تاثیر مثبتی بگذارد. آتنا همواره تلاش کرده ضمن رفع نیازهای همه‌جانبه گروه هدف خود، مطالبه گری برای توقف چرخه بازتولید فقر و مشکلات ناشی از آن را حفظ کند.

تدوین و نگارش: زینب حبیبی؛ داوطلب آتنا