arm - Copy
بیانیه شبکه یاری کودکان کار در مورد مرگ ستایش
تاریخ انتشار: ۱ اردیبهشت ماه ۹۵ 

کشته شدن ستایش کودک شش ساله مهاجر در شهرستان ورامین عمقی از درد و رنج را برای مردم ایران به همراه آورد. کودکی که باید فرصت می داشت با طی شیرین ترین روز های زندگی خود فردی توانمند برای جامعه شود. ستایش زمانی که آماده می شد تا برای طی دوران تحصیل و کسب دانش در کنار همسالان دنیایی از تازگی و حضور اجتماعی را برای آینده رقم بزند در گرداب دشوارترین و سخترین تجربه زندگی که انتظارش را نمی کشید قرار گرفت. آزار جنسی و مرگ ستایش حاصل خشونت جامعه به کودکی، به زنانگی و به انسانیت است. ستایش نماد کودکی است که حقوقش به دلیل ترویج خشونت اجتماعی و ساختاری پایمال شده و رنج زندگی کوتاهش تجربه همزیستی اجتماعی را با خشونت برایش همیشگی کرد.

مرگ ستایش صدای زنگ خطری است برای جامعه ای  که نتوانسته بستری سالم برای رشد کودکان  و نوجوانان در صحنه آموزش و پرورش ایجاد کند تا انها مهارت زندگی جمعی و اجتماعی را بیاموزند. خاطره کودکی ستایش و ستایشها در اذهان جامعه ایران جدا از تجربه بیجه ها و….. نیست. مردم ایران بار دیگر از خود سوال می کنند که چه پدیده ای منجر به رواج خشونت در جامعه شده که موجب می شود کودکان و نوجوانان در نخستین سالهای زندگی خود خطر ناکترین و جدی ترین مسئله یعنی تعرض به حقوق انسانی و زندگی را در برنامه عمل خود قرار دهند؟

این که هم قربانی این واقعه تلخ و هم متهم دوران کودکی و نوجوانی خود را تجربه می‌کردند، نشان می‌دهد بررسی نقش عوامل موثر در این اتفاق، نه تنها امری ضروری، بلکه نیازی فوری است.

چرا خشونت چنین در جامعه رواج دارد؟

چرا کودکان و نوجوانان در نظام آموزشی فرصت توسعه مهارت ‌های لازم برای زندگی اجتماعی را ندارند؟

چرا در جامعه حقوق کودک این چنین نادیده گرفته می‌شود؟

یقینا در این عرصه آموزش و پرورش و نهادهای تربیتی اصلی ترین مرجع پاسخگویی هستند. آنها باید به روشنی عملکرد خود را در آموزش کودکان و نوجوانان بررسی کنند. آموزش آنها چه روشی را ترویج کرده است که وقایعی از این دست فارغ از تعلقات بومی و منطقه ای در اقصی نقاط کشور قابل مشاهده است؟

در پیرامون ما چه اتفاقی افتاده است که زنان و کودکان، همچنان قربانیان اصلی خشونت هستند؟

ستایش گذشته از آنکه ملیت افعانستانی دارد فرزند این سرزمین نیز هست، دراین سرزمین زندگی را آغاز کرده و بالیده، انسانها فارغ از ملیت درمقام انسانی و حقوق شهروندی برابرند خصوصا کودکان که علاوه بر کرامت ذاتی خود، امید سرزمین هایی هستند که در آن رشد می کنند و اینده را رغم می زنند. زندگی ناکام ستایش محصول دو عامل اصلی است نخست ناتوانی نظام اجتماعی در آموزش کودکان و نوجوانان و رشد خشونت در میان آنها و دوم کم توجهی به حقوق انسانی کودکان. از این رو شبکه یاری کودکان کار ضمن محکوم کردن این اتفاق دردناک و عرض تسلیت و ابراز همدردی به خانواده ستایش خواهان آن است که مسوولین آموزش و پرورش در برنامه رسمی آموزشی بازنگری کرده و مسوولین قضایی با اتکا به روش ها و دیدگاههای نوین بازپروری و تغییر رفتار مجرم به موضوع رسیدگی کنند.

مادام که برخورد حذفی با متهمان چنین وقایعی و مجازات غیر انسانی اعدام، تنها راه حل مهار عوامل موثر در رواج خشونت پنداشته شود، سرنوشت ستایش می‌تواند سرنوشت همه کودکان ساکن این مرزهای جفرافیایی باشد. متهم نوجوان این واقعه، تنها حلقه آخر زنجیره‌ای است که به بروز خشونت منجر می‌شود. برخورد خذفی -با نوجوانی که سرشار از استعدادهای فراوان برای زندگی انسانی است، شیوه ای ست که ترس از مجازات را جای آگاهی انسانی می‌نشاند و همچنان اجازه می‌دهد خشونت، به صورتی پنهانی در تار و پود جامعه گسترش یابد.

 

                                                شبکه یاری کودکان کار