1386421597_21164
نشست مشترك انجمن نویسندگان و شبكه‌ی یاری كودكان كار و خیابان
تاریخ انتشار: 6 دسامبر ماه 15 

عصر سه‌شنبه، 27 مهر 94 انجمن نویسندگان كودك و نوجوان میزبان اعضای هیئت‌مدیره‌ی شبكه‌ی‌ یاری كودكان كار و خیابان بود.

shabake yari

در این جلسه كیهان ضیایی‌مهر، شهین حسینی، خسرو صالحی و احسان عزت‌پور از شبكه‌ی یاری كودكان كار و خیابان و جمعی از اعضای هیئت‌مدیره‌ی انجمن حضور داشتند.

در ابتدای جلسه، فریدون عموزاده خلیلی، رئیس هیئت‌مدیره‌ ضمن خوش‌آمدگویی به مهمانان گفت: شاید كودكان كار و خیابان مخاطب مستقیم ما نباشند، چون بسیاری از مواقع كتاب به دستشان نمی‌رسد یا فرصت كتاب‌خواندن ندارند،‌ اما موضوع كار ما هستند.

 عموزاده‌ خلیلی ادامه داد: اعضای انجمن دغدغه‌ی این بچه‌ها را دارند و علاقه‌مندند درباره‌ی بچه‌های كار و خیابان بیش‌تر بدانند.

كیهان ضیایی‌مهر، از اعضای هیئت‌مدیره‌ی شبكه یاری كودكان كار و خیابان به معرفی شبكه پرداخت و گفت: این شبكه از حدود 10 سال پیش تشكیل شده و از 27 مؤسسه‌ی غیرانتفاعی تشكیل شده. ما 16 انجمن در تهران داریم و انجمن‌هایی در استان‌هایی مثل اصفهان، گرگان، كردستان، سیستان و بلوچستان و مازندران. هر یك از این انجمن‌ها تعدادی حدود دویست سیصد كودك كار و خیابان را تحت پوشش قرار می‌دهند.

او ادامه داد: ما منادی صدای كودكان و حقوق كودكان هستیم و امیدوار بودیم در طول زمان تعداد كودكانِ در معرض آسیب و آسیب‌دیده‌ی ‌اجتماعی كم شوند، اما این‌طور نشد. آمار این كودكان زیادتر شد و وظایف ما هم روزبه‌روز سنگین‌تر. در ابتدا فكر می‌كردیم از نظر حقوقی باید حامی این كودكان باشیم، اما آن‌قدر مسائلمان ریز و كوچك شد كه حالا باید بتوانیم برای نیازهای اولیه‌ی كودكان صدایشان را به جامعه برسانیم.

ضیایی‌مهر درباره‌ی انتظار شبكه از نویسندگان اظهار كرد: نویسندگان بزرگ‌ترین كار را می‌توانند بكنند. از تحریك جامعه تا تحریك دولت. ما می‌خواهیم دیدگاه جامعه را نسبت به این بچه‌ها مثبت‌ شود. ما سعی می‌كنیم آموزش‌هایی بدهیم، اما كافی نیست. اگر نویسنده‌ها حتی بخشی از كتابشان را به این مسائل اختصاص بدهند و بتوانند روی جامعه تأثیر بگذارند، بزرگ‌ترین كمك است.

شهین حسینی، عضو روابط‌عمومی شبكه نیز گفت: بچه‌های تحت پوشش ما زیر 18 سال هستند. این بچه‌ها مسائل مختلفی دارند؛ ارتباط با هم را بلد نیستند، ارتباط با محیط‌زیست را بلد نیستند و… ادبیات می ‌تواند به این بچه‌ها كمك كند. كتاب‌های كمی در این زمینه وجود دارد. كتاب‌هایی برای آموزش مهارت‌های زندگی، دفاع از خود، مهارت نه گفتن و…

محمود برآبادی، نایب‌رئیس انجمن به ضرورت برگزاری نشست‌هایی برای نویسنده‌ها اشاره كرد و گفت: تجربه‌ی ما به عنوان نویسنده از كودكان كار و خیابان چیزی است كه در خیابان می‌بینیم. این با تجربه‌ی مستقیم شما كه با پشت‌پرده‌ی زندگی این‌ها نزدیك شدید، متفاوت است.

انصاریان،‌ دبیر انجمن با اشاره به این موضوع كه انجمن توجه به كودكان كار و خیابان را از مسئولیت‌های خودش می‌داند، به ضرورت آشنایی و نشست نویسنده‌ها با این بچه‌ها تأكید كرد.

ریحانه جعفری، عضو علی‌البدل هیئت‌مدیره نیز پیشنهاد كرد: انجمن می‌تواند فراخوانی برای قصه برای كودكان كار بدهد و این امكان فراهم شود تا قصه‌های كوتاه در نشریات كار شود و رمان‌ها هم چاپ شود.

در ادامه‌ی جلسه خسرو صالحی،‌ عضو انجمن نویسندگان و عضو هیئت‌مدیره‌ی شبكه به توضیح  سه محور مهم شبكه پرداخت و گفت: بحث اول بحث آموزش كودكان است. متأسفانه طبق آمار نهضت سوادآموزی ده میلیون كودك بازمانده از تحصیل  در ایران هستند. با همه‌ی تلاش‌هایمان تعداد كمی از این بچه‌ها دوباره در چرخه‌ی آموزش قرار می‌گیرند. امیدواریم با كمك همیدیگر هیچ بچه‌ای در كشور از آموزش به دور نباشد. بحث دوم بهداشت است. بچه‌ها به دلیل شرایط خانوادگی‌شان، بی‌سرپرستی، بدسرپرستی و تك‌سرپرستی نمی‌توانند به پزشك مراجعه كنند و از چرخه‌ی بهداشت به دور هستند. بحث سوم بحث بیمه است. ما متاسفانه نتوانستیم بچه‌ها را بیمه كنیم. بخش زیادی از بچه‌ها مهاجر هستند؛ بچه‌هایی كه شناسنامه و اوراق هویتی ندارند و اگر بچه‌ای كارت ورود و كارت اقامت نداشته باشد، دولت هیچ حمایتی نمی‌كند.

صالحی با اشاره به فعالیت فرهنگی انجمن و فعالیت اجتماعی شبكه به اشتراكات و فعالیت‌های مشترك اشاره كرد و گفت: یكی از كارها حساس‌سازی جامعه است. ما با وزارت‌خانه‌های مختلف، شهرداری، بهزیستی و… صحبت می‌كنیم. شما هم كنار ما بایستید و تا با هم بتوانیم صدایمان را بلند كنیم.  دوم احقاق حقوق كودكان است. چندین سال است كه روی لایحه‌ی حمایت از حقوق كودك را كه در سال 81 در نه ماده تصویب شد كار می‌كنیم. این نه ماده كه كفاف مسائل حقوقی بچه‌ها را نمی‌داد و توانستیم در مرجع ملی كودك در دادگستری آن را به 54 ماده برسانیم. اما متاسفانه سه سال است كه این پشت در مجلس مانده. اگر بتوانیم این لایحه را به مجلس ببریم و تصویبش را بگیریم و قانون را داشته باشیم تا بتوانیم از بچه‌ها حمایت كنیم.

در پایان جلسه عموزاده‌ خلیلی به جمع‌بندی بحث‌ها پرداخت و گفت: برای ما نویسنده‌ها جلساتی  از این دست خیلی مفید است و ضرورت اجتماعی است. تعهد و باری بر دوش ماست كه باید انجامش بدهیم.

او افزود: می‌توانیم فعالیت‌های مشترك را در سه سطح انجام بدهیم: نشست‌هایی با حضور هیئت‌مدیره و كمیته‌های انجمن، نشست‌های بزرگ‌تر با دعوت از نویسنده‌ها تا از نزدیك با مسائل كودكان كار و خیابان آشنا شوند و تولید مطلب.

خلیلی درباره‌ی تولید مطلب با موضوع كودكان كار و خیابان گفت: ما می‌توانیم تولیدات عمومی برای نشریات داشته باشیم و نیز ایجاد كارگروه‌هایی با حضور كارشناسان شبكه‌ی یاری داستان‌هایی برای مخاطبان كودك تولید كنیم كه بتوانیم نگاه جامعه و بچه‌ها را تغییر دهیم. موضوع جدی‌تر نگارش داستان‌هایی است برای كودكان كار كه نیاز به گروه‌های كارشناسی جدی دارد. برای عموم كودكان راحت‌تر می‌توان نوشت، ولی نوشتن برای بچه‌هایی مشكل نان و جای خواب و بهداشت دارند، خیلی دشوار است. برای او می‌خواهیم چه داستان بگوییم؟ چه داستانی می‌تواند او را بنشاند تا بخواند؟ چه داستانی می‌تواند برایش مفید باشد؟ همه‌ی این نیازمند تعامل و كندوكاو بیش‌تر و در كنار بچه‌ها بودن است.

منبع

http://www.nevisak.ir/index.php/2013-07-27-03-37-05/news-a/875-2015-10-31-07-43-01